Инсоннинг инсонлигини белгиловчи муҳим омиллардан бири, бу — унинг гўзал туйғуларидир. Агарда инсонда туйру бўлмаса, к,уёш ҳароратсиз, табиат рангсиз, тириклик эса руҳсизлик касб этади. Руҳсизлик эса киши табиатини занглатади. Занглаган кўнгил иллатга мойил бўлади. У дунёга нафс кўзи билан қарайди, оддий инсоний муносабатларда риёкорлик йўлини тутаркан, х,амиша жаҳолатдан озикданади. Бунинг акси бўлган кишилар эса дунёни бир бешик деб билади, унинг оҳиста тебранишга ҳамоҳанг ҳолда умргузоронлик қиларкан, доимо табиий ва инсоний мувозанатни сакдашга ҳаракат қилади. Ушбу мувозанат бузилгаи ерда иллат юзага келгандик, ўз навбатида эзгуликнинг унга қарши ҳаракатлари қалқиб чиқади. Хўш, бу қандай кураш! Сиз бу саволга таникди ёзувчи Нормурод Норқобиловнинг ушбу китобидан жавоб топасиз. Адиб ўзининг мазкур китобига кирган қиссаларида тирикликни тебратувчи қатор туйгуларни гўзал бир йўсинда очиб беришга уринган.